11. Waarin Zeven ontdekt dat de wereld niet alleen uit woonkamers en parken bestaat

Even voelde Nummer Zeven, voor het eerst sinds ze wakker was, een vervelende emotie: ze was even heel bang voor het donker. Ze zag niets, en als ze zich ergens ongemakkelijk bij was gaan voelen, was het wel Niets. Alleen de muziek klonk zachtjes. Niets werd haar bijna teveel, tot ze zich in een geniaal moment bedacht wat ze kon doen. Ze liep naar de deur terug, voelde op de muren en knipte het licht aan.

Toen Nummer Zeven zich weer omdraaide zag ze waar ze terecht gekomen was. Dit was bepaald geen woonkamer. De vloer was bekleed met een dik, dieprood tapijt en de muren waren prachtig versierd met bloemen en takken van houtwerk. Zeven zag dat ze zich op een soort balkon bevonden, met een uitkijk naar buiten. De ruimte buiten het balkon was overweldigend groot. Niet alleen was het plafond heel hoog, vanaf het balkon was het een lange weg naar beneden. In de diepte zag Zeven een grote zaal vol met luxe, rode stoelen in rijen, die allemaal gericht waren op een podium. Op het podium hingen dikke, rode, gesloten gordijnen en voor het podium zat een verlaging in de vloer. Aan het plafond, boven deze verlaging, hing een prachtige glazen kroonluchter. De muziek die Nummer Zeven hoorde bleek uit de verlaging vandaan te komen.

Toen de onbekende jongen zag dat Nummer Zeven zich over de rand van het balkon boog om beter te kunnen kijken, pakte hij een klein ding uit een vakje in de balustrade en gaf het aan Zeven. Het bleek een goudkleurig verrekijkertje te zijn, en toen Zeven door de kijker naar de verlaging voor het podium keek zag ze waar de hemelse muziek vandaan kwam. Daar, in de bak, zat een kleine verzameling Kaboutertjes met grote muziekinstrumenten. Was dat niet Kabouter 6, met die grote tuba? En speelde Kabouter 2 geen viool, net links van het midden? Alleen de man die voor de Kaboutertjes stond herkende Zeven niet als een kaboutertje: hij had niet eens een muziekinstrument! Hij wapperde alleen met een mal klein stokje. Plotseling hield hij, na een grote zwaai, het stokje stil, alsof hij Zeven gezien had. De muziek stopte. Zeven had bijna geroepen dat ze weer moesten beginnen, maar de onbekende jongen hield haar tegen en wees alleen maar. Toen zag Zeven dat het gordijn op het podium langzaam openging.

10. Waarin Nummer Zeven merkt dat het moeilijk praten is met onbekenden en ook een deur niets prijs hoeft te geven

Na een aantal minuten door de gang te hebben gelopen begon Nummer Zeven toch wel erg nieuwsgierig te worden naar wat er allemaal aan de hand was. Gelukkig keek de jongen, die behalve witte gympies een blauwe spijkerbroek en een groene trui aan had, af en toe om en glimlachte dan. Om de zoveel tijd gebaarde hij Nummer Zeven om hem te volgen, maar dat deed ze sowieso wel: met zijn tweexebn waren ze al een paar keer de hoek om gegaan, en Nummer Zeven vond het moeilijk te bedenken waar haar vertrouwde woonkamer nu zou zijn. Ze vroeg zich af of ze niet gemist zou worden. Wat zou er gebeurd zijn met Kabouter 3 en Kabouter 5? Stiekem dacht Nummer Zeven, dat de twee nu vast heerlijk aan het fietsen warenx85

In stilte vervolgden ze hun excursie op de gang. Hoewel ze niemand hoorden, en ook geen deuren meer tegenkwamen, sloop de jongen en verstopte hij zich af en toe achter een verdwaalde struik in pot. Het leek erop alsof hij het prima naar zijn zin had. De gang bleef breed en saai, op een aantal lege schilderijlijsten na, die van tijd tot tijd aan xe9xe9n van de twee muren hingen. Op de vloer lag zacht, dieprood tapijt en dat maakte het sluipen alleen maar makkelijker. Nummer Zeven vond het allemaal erg spannend en deed op een gegeven moment zelf ook mee. Misschien, dacht ze bij zichzelf, was dit wel sluiples! Toen bedacht ze zich dat de jongen in de verste verte niet voor een fatsoenlijke Kabouter door kon gaan, en wat was nu een les zonder Kabouter? De jongen voor haar had sluik blond haar, een brede lach en was een halve kop groter dan zij zelf. Hoe zou hij nu iets kunnen weten over Nuttige Kabouterzaken?

Nadat de twee voor de zoveelste keer achter een struik stonden, vond Zeven het welletjes. Hoe spannend het sluipen ook was, ze wilde meer weten! Ze boog zich voorover en fluisterde heel zachtjes tegen de jongen: x93Waar zijn we?x94
De jongen drukte opnieuw zijn vingers op zijn lippen. Dat vond Nummer Zeven geen goed antwoord.
x93Is dit een les? Wie ben jij?x94
De jongen maakte een cirkel van de vingers van zijn rechterhand, gebaarde naar de muur en zei nogmaals niets.
x93Kun je niet praten?x94
x93Sssssssht!x94
x93Oh.x94

Toen de twee een zoveelste hoek waren omgeslagen, kwamen ze plotseling weer een deur tegen, waarvoor de jongen spontaan stil bleef staan. Het vreemde, bedacht Nummer Zeven, was dat ze van deze deur niet zo zeker kon weten of hij wel naar de gebruikelijke plek zou gaan als ze hem open maakten; want als je een deur nog niet open hebt gedaan, hoe weet je dan wat er achter zit? Dit vond ze erg slim bedacht van zichzelf, maar de jongen bleek geen moment over deze consequenties na te denken en deed heel spontaan de deur open. Nummer Zeven slaakte een klein gilletje van spanning en hij gebaarde haar snel naar binnen. Toen hij goed om zich heen had gekeken volgde hij haar en deed achter hen de deur weer dicht.

Nummer Zeven merkte tot haar teleurstelling dat ze nu alsnog niets over de kamer wist. De kamer was namelijk veel te donker om iets te zien! Dat was nog eens jammer. Voordat ze de jongen opnieuw vriendelijk wilde vragen wat er toch aan de hand was, hoorde ze iets. Op de achtergrond klonk, eerst heel zachtjes, maar steeds iets luider, muziek. Het was geen Tsjaikovski, geen Beethoven, geen Bach en geen Schubert. Het was geen vredesmars, geen optelvers, en al helemaal geen Indiaans zonnedansje. Het was niet bij de muziekles naar voren gekomen. Toch kende Zeven het ergens van. De jongen draaide zich naar Zeven en begon toen zachtjes mee te neurixebn, nog steeds met een brede, maar onzichtbare glimlach op zijn gezicht.

9. Waarin Nummer Zeven met nieuwsgierigheid net iets verder komt dan voorheen

Wat Nummer Zeven, nog opgelaten van de fietsles, zag toen ze de woonkamer binnenliep ging haar wildste fantasiexebn te boven. Niet alleen had ze op xe9xe9n dag geleerd wat bomen, fietsen en broodjes koude kip waren, ook zat daar, midden in haar kamer, zomaar aan tafel, alsof het de normaalste zaak van de wereld was, een jongen.

Deze jongen leek in de verste verte niet op een kaboutertje. Hij had geen streepjespak aan, geen rood haar, geen baardje en geen snorretje, hij had geen dasspeld en zag er, eerlijk gezegd, een stuk langer uit en heel wat minder oud; en wat Nummer Zeven nog het meest opviel was dat hij een paar stralend witte gympies aan had. De jongen glimlachte vriendelijk naar haar. Terwijl Nummer Zeven ademloos naar de jongen zat te kijken, hoorde ze de deur achter haar dichtvallen. Ze draaide zich om en zag dat Kabouter 3 en Kabouter 5 niet meegekomen waren uit het park. Dat was nog eens vreemd! Hoe moest ze nu aan de lunch beginnen? Toen ze de deur verbaasd weer open deed om ze te roepen, zag ze haar vertrouwde wastafel, douche en toilet. De badkamer was weer terug op zijn plek! Vol verbazing draaide ze zich weer naar de jongen toe, die op dat moment een vinger op zijn lippen legde en naar de deur naar de gang gebaarde. Nummer Zeven, in de war door deze onverwachte gast in wat ze toch als haar thuis was gaan zien, bleef met grote ogen staan. Pas toen de jongen opstond en de deur opendeed, waar tot dan toe slechts Kaboutertjes doorheen gekomen waren, voelde Nummer Zeven de nieuwsgierige neiging om met hem mee te gaan. Het was me een vreemde dag!

Buiten de deur was, zoals Kabouter 2 verteld had, inderdaad een gang. De gang was ongeveer anderhalve meter breed en tegenover de deur was een lege, eenvoudig witgeschilderde muur. De gang liep aan de linkerkant van de deur na enkele meters dood, hoewel er een klein boompje in een pot in de hoek stond. De gang ging aan de rechterkant van de deur een hoek om. Dat was ook de richting die de jongen, nog steeds met een vinger op zijn lippen, opliep. Nummer Zeven volgde in stilte. Ze passeerden een open deur naar een klein keukentje met een formica tafeltje erin, waarop een mok stond met wat verbazingwekkend veel leek op het opschrift x93Worldx92s greatest Kabouterx94. Deze ruimte liet de jongen echter voor wat hij was. Hij leek recht op zijn doel af te gaan, hoewel Nummer Zeven geen idee had wat dat doel zou kunnen zijn, en het niet durfde te vragen door de vinger voor de lippen van deze mysterieuze jongemanx85

8. Waaruit blijkt dat gympies niets voor niets verschijnen

Uiteraard gaan deuren normaal niet zomaar naar een andere plek dan je gewend bent; die intuxeftie had Nummer Zeven ook. Maar waarom klagen als een deur opengaat naar een wonderlijke plek vol broodjes kip en citroenlimonade? Waarom klagen als je je bijzonder voelt door een spiksplinternieuw paar gympies? Ook al was je naam een nummer en was je je steeds meer bewust van je onwetendheid over de wereld om je heen, dat soort materixeble zaken gaan soms boven alles.

Op een gegeven moment keken Kabouter 3 en Kabouter 5 elkaar aan met een glimlach op hun gezicht.  x93Zo, Nummer Zeven. Dan nu de echte les!x94 sprak Kabouter 5 enthousiast uit.
Nummer Zeven was benieuwd maar ze hoopte stiekem wel dat Kabouter 5 geen nieuwe toonladder bedacht had om de muziekles te redden. De les was interessant geweest, maar ze kon nu even geen noot meer zien! Aan de andere kant, zei ze tegen haarzelf, was de belangrijkste vraag tijdens die hele muziekles onbeantwoord gebleven. Wat was het toch voor hemelse muziek geweest, die het mannetje van de luidspreker gefloten had?  Was dat niet, zoals Kabouter 5 altijd zei, x93een Nuttig Kaboutervoorbeeld uit de Praktijkx94? Ach, daar was het weer: zodra ze nergens mee bezig was begon ze meteen na te denken!

x93Je vraagt je vast wel af, Nummer Zeven, waarom je zulke mooie gympies hebt gekregen!x94 vroeg Kabouter 5 vrolijk.
x93Dus u was het!x94 riep ze verbaasd uit. Kabouter 5 knikte, en Kabouter 3 giechelde een beetje.
x93Ik zal snel je vraag beantwoorden!x94 zei Kabouter 5, en hij verdween kordaat achter een struik. Toen hij weer tevoorschijn kwam rolde hij iets groots met zich mee over de grond. Het was glimmend rood en het had twee wielen. Kabouter 3 klapte vrolijk in zijn handen.
x93Fietsles! Fietsles!x94 riep hij uit.

Fietsles bleek te bestaan uit het leren rijden op het rollende rode gevaarte van Kabouter 5. De beide Kaboutertjes legden Nummer Zeven uit wat een fiets precies was (x93Men gebruikt ze om van Kabouter 1 naar Kabouter 2 te komenx94) en Kabouter 5 reed zelfs een klein rondje. In zijn krijtstreep trainingspak zag hij er zo potsierlijk uit dat Nummer Zeven het niet kon laten met Kabouter 3 mee te giechelen. Toen ze echter zelf de fiets op klom en haar eerste trap probeerde te maken, bleek het minder grappig. Zeven vond het x91fietsenx92 wonderbaarlijk, maar ook wel moeilijk.  Zo was het ook dat Nummer Zeven voor het eerst sinds ze de Kaboutertjes ontmoet had, viel en zichzelf pijn deed; gelukkig stond Kabouter 3 direct klaar met een pleister. Hij ontpopte zich als een werkelijk heel veelzijdige Kabouter!  Zo oefenden de beide Kabouters de hele ochtend met Nummer Zeven, tot ze uiteindelijk vrolijk lachend en slingerend een rondje om beide Kabouters heen kon fietsen. Kabouter 5 sprong tijdens het rondje maar xe9xe9n keer angstig achter Kabouter 3 en besloot toen dat een applaus op zijn plaats was. Zo kwam de les tot een einde en werd de fiets weer achter de struik gezet.

x93Je moet maar weer snel terug voor de lunch, Nummer Zeven!x94 sprak Kabouter 3 en de deur werd weer geopend. Nummer Zeven was toch wel opgelucht toen ze zag dat de woonkamer gewoon op zijn plek gebleven was en niet xf3xf3k een wandelingetje was gaan maken zoals de badkamer. Maar al snel bleek dat de woonkamer niet precies zo was als ze hem hadden achtergelatenx85

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;}@page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Het was een morgen zoals deze, koel, zonnig, fris, toen een manuit de hemel kwam vallen. Daar lag hij, op de kruising tussen de Haarlemmerstraaten de Pelikaanstraat, bewegingsloos. Er waren maar weinig mensen die hem zagenneerkomen, mevrouw Hilda Groentjens was ter plaatse en snelde op de man toe.
x93Meneer, gaat het wel? Doet u de ogen open! Meneer?x94 zei ze, terwijl ze zijnschouders schudde. Hilda was bekend met de basisprincipes van de EHBO en wasniet van plan deze buitenkans om te oefenen langs haar heen te laten gaan. Ze draaidede goede man, die niet direct reageerde, daadkrachtig op zijn rug.
x93Mevrouw, wilt u bij me blijven? Ik heb u misschien zo nodig,x94 riep ze tot eenandere dame, die nieuwsgierig was komen kijken. De dame knikte, gevuld met eenvreemd gevoel van sensatie bij deze spanning op de maandagmorgen. Toen Hildamerkte dat de man ademhaalde draaide ze hem op zijn zij.
x93Lukt het, mevrouw? Moet ik iets doen?x94 vroeg de dame, Anna Grxfcnwald, vervuldvan een stiekeme hoop dat ze actie mocht ondernemen.
x93Bel 112, alstublieft. Zeg dat het om een volwassen slachtoffer gaat, bewusteloos,die nog adem haalt.x94
x93Zal ik zeggen dat hij uit de hemel is komen vallen?x94
x93Doe dat maar niet. Dan denken ze vast dat het een grap is.x94
Hilda had natuurlijk gelijk in dat laatste, dat zag Anna ook wel, en dus zei zeaan de telefoon precies wat haar was opgedragen. Niet veel later kwam deambulance voorrijden. Inmiddels was er een klein groepje mensen om hetslachtoffer komen staan.
x93Wat is er gebeurd?x94 vroeg de een.
x93Een of andere zwerver denk ik,x94 zei de ander. x93Moet je zien, lang haar, eenbaard, mager. Hij heeft niet eens een hemd aangetrokken, de viezerd.x94
x93En hij stinkt.x94
x93Vreselijk, ja.x94
x93Vast aan de alcohol.x94
Anna en Hilda waren ondertussen bezig om de arts uit de ambulance in telichten.
x93Bent u familie?x94
x93Nee, nee, we liepen hier langs en toen kwam hij naar beneden vallen. Uit dehemel, meneer. Zomaar van boven, weet u wel.x94
De jonge arts keek cynisch terug.
x93U bedoelt dat hij gesprongen is?x94
x93Nee, nee, echt, hij kwam zomaar uit de lucht vallen!x94
Maar de arts luisterde al niet meer. Gekken had je overal en deze twee dameswaren geen uitzondering op die regel. De man die uit de hemel was komen vallenwerd onderzocht en nadat was vastgesteld dat hij rustig ademhaalde tilde Edwin hemsamen met zijn collega de ambulance in. Anna en Hilda hadden het nakijken.
x93Wat een spanning zeg, zo vroeg op een maandag,x94 zei Anna.
x93Nou,x94 zei Hilda.
x93Heeft u nu ook geen zin in een lekker bakkie koffie? Ik kan wel wat gebruiken,x94zei Anna.
x93Ja, gezellig. Een bakkie gaat er wel in,x94 zei Hilda, en de twee liepen gezusterlijkverder de winkelstraat af, direct bevriend door de deelname aan zox92n spannend avontuur.

Ondertussen lag de man die uit de hemel was komen vallenroerloos in de ambulance. De arts, die achterin de ambulance bij de nieuwverworven patixebnt bleef zitten, onderzocht de man. Gelukkig leek zijn patixebnt primain orde, op een paar diepe wonden op zijn handen en voeten na.
x93Wat wil je, met een sprong van het dak,x94 dacht de arts hardop. x93Gekke zwerver.x94
Hij verbond de handen en voeten zo goed als hij kon, met een net drukverband, omhet bloeden te stelpen tot ze bij het ziekenhuis aan zouden komen.

Het was geen lange rit en eenmaal in het ziekenhuis werd de patixebntdirect naar een afgezonderd kamertje gebracht, van de grote hal van de eerstehulp afgescheiden door een gordijntje. Er werd opnieuw vastgesteld dat erweinig mis was met de patixebnt. Er waren slechts twee dingen waar de doktorenzich bezorgd over maakten: de bewusteloosheid van de patixebnt en diensidentiteit. De man uit de hemel had slechts een broek aan, en in die broekzaten geen zakken en dus geen portemonnee of zelfs een los identiteitsbewijs.Schande! Wist de man niet dat het dragen van een identiteitsbewijs verplichtwas? Gelukkig had het ziekenhuis een protocol. Ze belden direct de politie.
x93We komen later deze middag langs, meneer,x94 sprak de dienstdoende agent. x93Wehebben het druk,  we kunnen niet zoxe9xe9n-twee-drie komen voor een willekeurige suxefcidale zwerver. Er zijn boeven opstraat, meneer. Goedemiddag.x94

De man die uit de hemel was komen vallen had geluk dat nietiedereen zo harteloos was als de agent. Jamilia, een zuster in opleiding, werdbij de patixebnt neergezet door haar begeleider.
x93Jemig,x94 zei Jamilia. x93Moet dat nou. Wat een enge vent.x94
x93Aan de slag,x94 zei haar begeleider.
x93Ja jemig,x94 zei Jamilia, maar haar begeleider liep al weg. Ze was zichtbaar blijom even van het jonge zustertje af te zijn.
Jamilia bleef verveeld achter. Ze maakte zijn wonden schoon, legde een nieuwverband aan en zorgde voor een nat washandje voor op de man zijn voorhoofd. Datlaatste stond niet in het protocol, maar het was wat haar moeder zou hebbengedaan. x93Jemig,x94 zei ze nog een keer. Toen liep ze het kamertje uit. Ze had weleen rookpauze verdiend.

Zo was het dat er niemand aanwezig was toen de man bijbewustzijn kwam. Hij ging rechtop zitten, voelde aan zijn hoofd, en met een fiksehoofdpijn strompelde hij het kamertje uit.
x93Hallo, meneer, dat gaat zomaar niet!x94 riep de receptioniste. x93Gaat u eens vlugterug naar uw kamertje!x94
De man die uit de hemel was gevallen keek vervreemd naar de vrouw. x93Prwtz?x94 zeihij.
x93Uw kamertje, meneer. Terug.x94
x93Prwtz,x94 zei de man die uit de hemel was komen vallen. Het leek ernaar dat zijnidentiteit nog even een raadsel zou blijven.

***

x93Kunt u mij verstaan, meneer?x94 sprak de receptionistelangzaam.
De man keek haar vervreemd aan. De felle ziekenhuislichten maakten zijnhoofdpijn er niet beter op. Wie was die vrouw? Wat moest ze van hem?

Terwijl de man zichtbaar verward om zich heen bleef kijken, druktede receptioniste op een klein knopje onder haar bureau en al gauw kwam de begeleidervan Jamilia hijgend en puffend toegesneld.
x93Waar is Jamilia?x94 riep ze uit, maar de man noch de receptioniste reageerde.
De verhitte vrouw draaide met haar ogen en pakte de man toen voorzichtig bij deschouders.
x93Komt u maar even met mij mee. We gaan weer lekker liggen in ons bed, hxe8meneer?x94
Jamiliax92s begeleider was een wat oudere, gezette dame. Haar zustersuniform werdslechts opgesierd met een zilveren kruisje om haar nek. Ze droeg zwartesteunkousen en degelijke, platte schoenen. Jamilia, met haar hoge hakjes en grotegouden oorbellen, irriteerde de vrouw al tijden mateloos.
x93Lekker liggen, meneer,x94 sprak ze ferm terwijl ze de verwarde man op zijn bedduwde. x93De heren doktoren zijn op het moment druk bezet, maar er komt als hetgoed is zo iemand bij u,x94 verzekerde ze de man.
x93Prwtz,x94 zei die.

De zuster was niet alleen niet te spreken over Jamilia, maarook voor de man had ze geen goed woord over. Niet alleen droeg hij geenschoenen, ook had hij zich duidelijk al in geen weken geschoren. De man droegeen vies, vlassig baardje. Zijn bruine haar plakte van het vuil en Jamiliax92sgoedbedoelde washandje. Er zat een vlekje opgedroogd bloed boven zijn linkerwenkbrauw en een takje boven zijn rechter oor. Het was duidelijk een zwerver,dacht ze.
x93Zo kan mijnheer de arts toch niet werken,x94 verzuchtte de zuster. x93Ik kan umaar beter wat opknappen voor de heren doktoren verschijnen.x94
De man knikte maar. Hij begreep niet wat er aan de hand was en besloot uiteindelijkdat het met deze hoofdpijn ook geen zin had om te protesteren.

Zo was het ook dat de man zich rustig liet wassen tot hetmoment dat eindelijk een arts de kamer binnenkwam. De zuster was net bezig metzijn rug.
x93Tsk, tsk, tsk,x94 zei ze meelevend. x93Helemaal rood. Wat een striemen. Wat heeftu toch gedaan?x94
De arts kwam gexefnteresseerd naast haar staan.
x93Een soort uitslag, lijkt het wel,x94 zei hij. x93Waar komt deze man vandaan?x94
x93Dat is onbekend, dokter. Het schijnt dat hij van een dak gevallen is.x94
x93Geen botbreuken?x94
x93Nee, dokter. Alleen deze striemen, en wat verwondingen aan zijn handen envoeten.x94
x93Heeft er al iemand naar zijn hoofd gekeken? Is dat bloed?x94 zei de arts.
x93Niemand, dokter. Hij was bewusteloos. Ik was hem net aan het wassen.x94
De arts zuchtte, duidelijk gexebrgerd. Ondertussen keek zijn nieuwe patixebnt schaapachtigvan de zuster naar de arts.
x93Meneer, hoe voelt u zich?x94 sprak de arts op een duidelijke, langzame, iets teluide toon.
De man staarde terug naar de arts.
x93Zo is hij al sinds hij wakker werd, dokter. Geen zinnig woord uit te krijgen.Denkt u dat hij een hersenschudding heeft?x94
x93Als het al geen hersenletsel is. U had mij veel eerder moeten roepen, mevrouw.Dat begint maar met wassen. Belachelijk.x94
De zuster kende deze arts. Het was een man van ongeveer 50, die op een morgen beslotenhad druk en belangrijk te zijn en vanaf dat moment snauwde naar het personeel. Erwas eigenlijk maar xe9xe9n manier om met hem om te gaan.
x93U heeft gelijk, dokter. Kan ik iets voor u doen?x94
x93Zorg ervoor dat zijn hersenen gescand worden. En zorg ervoor dat ik direct hetresultaat krijg.x94
x93Goed, dokter. Direct, dokter.x94

Zo gebeurde het. De hersenscan liet geen permanent letselzien, dus werd besloten dat de man slechts een hersenschudding had, waarschijnlijkgecombineerd met wat tijdelijk geheugenverlies. De middag verliep zonder veelbijzonderheden. De politie scheepte het ziekenhuis af met een jonge, onervarenagent met een dun snorretje, die een aantal woorden opschreef in zijnnotitieboekje en vroeg om gebeld te worden zodra de man meer dan x93prwtzx94 konzeggen. Daarmee was de zaak afgedaan en gedurende de dagen die volgden sliep deman vooral veel. Hij werd elke ochtend gewassen door de ferme zuster, kreeg zijnpijnstillers van een nog steeds verveelde Jamilia en zei niets meer dan eenenkel x93prwtzx94 of x93blbx94.

Toen werd het zondagmorgen. De haan kraaide op het veldjevoor het ziekenhuis en de man werd wakker met aanzienlijk minder hoofdpijn. Hetwas een uur of elf toen de zuster binnenkwam.
x93Goedemorgen, meneer. Lekker geslapen?x94 vroeg ze, meer uit beleefdheid danomdat ze een antwoord verwachtte. Ze kwam net uit de ochtenddienst in de kapelbij het ziekenhuis en voelde zich die morgen buitengewoon geduldig enevenwichtig door de nieuwe inzichten van de pastoor.
De man keek haar helder aan en begon tot verbazing van de zuster te praten. Hijvertelde haar dat hij zich goed voelde, dat hij haar wilde bedanken voor haargoede zorgen en dat het heerlijk weer was, nietwaar. Het was heel jammer dat dezuster er geen woord van verstond.
x93Ook dat nog,x94 dacht ze, met aanzienlijk minder geduld. x93Een buitenlandse zwerver.x94

***

Stel je een blond meisje voor dat rustig over straat loopt, haar armen heen en weer zwaait, met een kleine leren rugzak op haar rug, met een glimlach op haar gezicht. Ze loopt en ze concentreert zich, denkt heel diep aan xe9xe9n Japans teken, alleen dat teken en ze glimlacht, tevreden. Bij elke stap die ze zet schildert ze. Soms lacht ze tegen voorbijgangers, of ze praat met ze, maar haar hoofd bevat maar een ding: wa.

Ze lopen hand in hand, hij kijkt haar aan en glimlacht. Hij kijkt haar aan en ze denkt: houdt hij mij niet steviger vast dan ik hem? Ze heeft een beeld voor ogen. Hij zat met zijn armen om haar geslagen en zij keek star voor zich uit, een androxefde met een bleek gezicht. Het is niet meer zoals het was, het is beter.

Een lege fles martini, kaarsjes, een zwart jasje aan een kledinghanger aan de muur, een tafel vol met boeken en een laptop. Een roos op het nachtkastje naast de wekker die niet langer tikt, bij de lamp met het metalen koordje. Een plank met boeken die droomt later een kast te zijn.

Een bibliotheek vol mensen, of juist zonder mensen, want het is er stil. Rijen vrouwen in een mantelpakje tikken, zoals ik me het advocatenkantoor van Katadreuffe voorstel, glanzend in de zon. Het geluid van tikkende mensen klinkt ook hier en het is surreeel. Zoals het lezen van een boek over ethische dieren, terwijl je weet dat je er zelf een bent. Zoals het schrijven over jezelf naar aanleiding van een ander.

7. Waarin we ontdekken dat een deur ook maar een mens is

Zo gingen de lessen van Zeven dag na dag door. Ze stond op en kleedde zich aan en kreeg vervolgens les in ontbijt, les in muziek en wiskunde, les in thee, les in taal en les in schoonmaken. Totdat, op een ochtend, Zeven wakker werd en zich realiseerde dat de muziek op was. Er was geen pagina meer in het muziekboek die ze niet van buiten kende, het fluitje van Kabouter 5 was bespeeld, de cdx92tjes en grammofoonplaten waren beluisterd. Dit maakte Zeven toch wel even in de war: wat moest ze nu doen tussen het ontbijt en de wiskunde? En wat zou er met Kabouter 5 gebeuren, nu ze hem blijkbaar niet meer nodig had voor de muziek?

Het antwoord op al die vragen kreeg ze al snel toen ze zich aankleedde. Tot dat moment had ze iedere ochtend enkellaarsjes aangetrokken: ze wist nu wel wat ze van de dag te verwachten had, maar dat hield niet in dat ze bergen moest beklimmen of in nette hakken moest rondlopen (waar waren die eigenlijk voor?). Maar toen Zeven die ochtend haar kastdeur opendeed, ging er een hele nieuwe wereld voor haar open.

Daar, in die witte kast in haar slaapkamer, stonden de mooiste witte gympies die ze ooit gezien had. Dat was ook niet zo verwonderlijk, want nummer Zeven hxe1d nog nooit een paar gympies gezien, laat staan zulke stralend witte met fijne zwarte veters. Alle andere schoenen verbleekten hierbij en zelfs de luidspreker liet een geluidje ontsnappen. x93Zo zo, nummer Zeven. Dat zijn nog eens nuttige gympies! Trek ze maar vlug aanx94 Het was alsof ze een complimentje kreeg. Nummer Zeven wist niet hoe snel ze de gympies aan kon trekken.

Helemaal opgevrolijkt en gekleed in een T-shirt (x93Nou, voor deze ene keer dan, nummer Zevenx94) en de gebruikelijke spijkerbroek, maar bovenal in de stralende witte gympies, deed Nummer Zeven de deur naar de woonkamer open. En wat ze daar ontdektex85 daar stond Kabouter 5, gekleed in een stralend blauw trainingspak met witte streepjes aan de zijkant, en met prachtige helderwitte gympies aan zijn voeten. x93Zo, Nummer Zeven,x94 sprak hij met een lach op zijn gezicht. x93Dan kan het feest nu beginnen!x94.

Voordat het feest echter begon, een uitdrukking waarvan Nummer Zeven ooit wel eens gehoord had, moest Zeven haar veters leren strikken. Kabouter 5 deed met zijn behendige vingers, die ooit zo soepel het fluitje hadden bespeeld, voor hoe Zeven dit moest doen en Zeven keek aandachtig. Wat een wonderbaarlijke ervaring! Een knoop, een lus, een slag om de lus, doorhalen, aantrekken, klaar. Binnen een half uur stond Nummer Zeven daar zoals het hoorde.

Kabouter 5 glimlachte en vroeg Nummer Zeven toen, of ze de deur naar de badkamer wilde openmaken. Zeven was een beetje verbaasd x96 het was toch nog geen tijd om te gaan schoonmaken? x96 maar protesteerde niet, toen ze de glunderende blik van Kabouter 5 zag. x93Goed, Kabouter 5,x94 zei ze, en ze deed de badkamerdeur open. Toen bleek, dat een deur ook maar een mens is x96 ook deuren vergissen zich soms, en gaan wel eens naar een heel andere plek dan je verwacht.

Aan de andere kant van de badkamerdeur bevond zich geen badkamer. Er was geen douche meer, geen toilet, geen wastafel en geen spiegel. De muren waren niet langer zeegroen; sterker nog, Nummer Zeven zxe1g geen muren. Ze zag geen plafond. Ze zag niet langer de tegeltjes op de grond. Daar, achter die deur, bevond zich iets dat haar voorstellingsvermogen te boven ging.

x93Kabouter 5, waar zxedjn we?x94 riep Zeven verbaasd uit.

x93Wat een gekke vraag, Nummer Zeven,x94 sprak de Kabouter. x93We zijn in het park! Dat zie je toch wel?x94.

x93Maar Kabouter 5, wat is dat groene op de grond?x94

x93Dat is gras, Nummer Zevenx94

x93En die grote groene bollen op de grond?x94

x93Dat zijn struiken, Nummer Zeven.x94

x93En waar is het plafond? Wat zijn die grote witte watten daar?x94

x93Het plafond is een eindje van ons vandaan. En de watten noem je wolken.x94

Het was niet te bevatten, en die arme Nummer Zeven dacht bijna dat ze van haar stokje zou gaan. Ze rende in het rond, langs de struiken op de grond en tussen enorme struiken op bruine pootjes x96 bomen, hoorde ze later. De wolken leken met haar mee te rennen, en Zeven begon te lachen. x93Ho, ho, nummer Zeven, niet zo snel!x94 hoorde ze Kabouter 5 roepen. Ze stopte en draaide zich om. Daar stond Kabouter 5, nog steeds naast de deur waardoor ze waren binnengekomen. Hij stond nog open, en ze zag de kamer aan de andere kant. De deur zat wel in een muur x96 maar ze kon niet zien waar die links en rechts eindigde, doordat de bomen haar zicht blokkeerden. De muur was beschilderd met bomen en struiken. Kabouter 5 stond daar, alsof het de normaalste zaak van de wereld was, nog steeds lachend. x93Dat doen ze altijd,x94 mompelde hij voor zich uit, en voor deze ene keer vroeg Zeven zich niet af waarom en hoe.

Toen kwam Kabouter 3 uit de deur te voorschijn met een rieten mandje dat Zeven niet eerder gezien had. x93Dag, Nummer Zeven,x94 sprak Kabouter 3. Hij was wel gekleed in zijn gebruikelijke streepjespak, maar ook hij glimlachte breed naar Zeven. x93Je was toch niet het ontbijt vergeten?x94 Toen pas voelde Zeven, dat ze best wel honger had gekregen van de opwinding. x93Ik heb maar vast de vrijheid genomen, om wat klaar te maken,x94 lachte Kabouter 3 haar toe. Uit zijn mandje haalde hij een groot rood-wit geblokt kleed, bordjes, bestek en mokken voor drie, een grote thermoskan en kleine plastic bakjes gevuld met eten. Er waren koude pannenkoeken met suiker, aardbeien, broodjes ei, broodjes koude kip en in de thermoskan bleek citroenlimonade te zitten. x93Dit, Nummer Zeven,x94 sprak Kabouter 3, x93noemen we een picknick.x94 De twee Kabouters keken elkaar aan en giechelden een beetje. Het eten bleek heerlijk en Nummer Zeven wist met zekerheid te zeggen, dat ze het x93nog nooit zo leuk had gehadx94.

Als het enige bewustzijn dat bewustzijn zou zijn wat ik voel, zou ik niets anders voelen dan wanneer er meer waren. Ik zou deel uitmaken van iets unieks en goddelijks, maar ik zou het niet weten. Ik zou verdwaald zijn in een mechanistisch wereldbeeld, alleen in mijn bewustzijn, niet wetende of ik al het andere geschapen had, of dat ik simpelweg verdwaald geraakt was in een wereld anders dan de mijne.

De andere wereld trekt dan x96 zouden er anderen zijn, of zouden anders en anderen iets zijn dat ik bedacht had voor deze door mij geschapen wereld, en zou ook de andere wereld zijn zoals deze hier: leeg, op mij na? Wat zou dan het verschil zijn? Ik zou alles zijn. Ik zou niet weten waar ik heen moest gaan, hoewel ik niet eens weet wat ruimte is en gaan het bestaan van tijd veronderstelt. Er zou niets anders zijn dan ik en ik zou alles zijn.

Of misschien ben ik niet het bewustzijn, misschien ben jij dat. Misschien heb jij dit geschreven om het te lezen en jezelf te onderkennen. Wie ben ik, om jou dit te laten voelen? Dat kan je alleen zelf, dus laat het jezelf voelen. Je bestaat.

Ik heb ooit geprobeerd Russisch te leren. Het was winter en het vroor dat het kraakte: het nostalgische nieuwbouwdorpje waar ik woonde sneeuwde in, onbereikbaar voor de bus, onbegaanbaar voor de auto. Zo gebeurde het dat de Sovjets optrokken in mijn hoofd en steeds dichterbij kwamen. Ze hadden jaren gewacht op het geschikte moment, en nu waren ze er: rood als altijd, communist in hart en nieren en bereid tot sterven door de vrieskou of de wodka.

Ik probeerde hun taal te leren. Eerst met een oud boekje uit de tijd van de Koude Oorlog, dat mijn vader indertijd voor de zekerheid had ingeslagen. Het cyrillisch bleek zo lastig nog niet, maar het Russisch schoonschrijven (dat op pagina 3 naar voren kwam als hoogst noodzakelijk) bracht me tot wanhoop. Opnieuw geprobeerd dus maar, ditmaal met een CD: tien spraaklessen van een half uur en je kan op vakantie, twintig lessen en je wordt gecomplimenteerd over je foutloze uitspraak, dertig lessen en je mag mee in het Sovjetleger als xe9xe9n van hen.

Toen ik dus hoorde dat een lang vergeten maar nooit vergeven vriend de prachtige, roodaangelopen, varkenskoppen etende cyrillische letters was gaan leren, en hier nota bene zich niet voor schaamde, maar het tot een edele kunst aan het verheffen was zich hierover luidkeels te beklagen in een column op de website van xe9xe9n van de grotere Nederlandse kranten, was ik geroerd. Ik vroeg me af hoe lang hij het zou volhouden.

Na elf lessen en zes dagen begon het bij mij te dooien. Het boekje verdween in de kast en de lessen in mijn onderbewuste: xe9xe9n ding heb ik onthouden, het Russisch voor "Ik begrijp het niet". Ik begrijp het niet.